De man die bekend staat als ‘Geile Wim’ of ‘De killer van Lappegat’ is al jaren berucht in Geldrop. De naam van de man die schuilgaat achter deze bijnamen is Wim S. Hij kreeg de bijnamen omdat hij werd gelinkt aan meerdere vermissingszaken in de regio. Waaronder de vermissingszaak van Tanja Groen. Toch blijft mysterieus wie de persoon is die de bijnaam ‘De killer van Lappegat’ mag dragen. ”Hij wilde nooit met ons praten over zijn daden.” 

Hieronder een tijdlijn waarin het leven van Wim S. wordt samengevat. 

Uitspraken als “stiekemerd”, “monster”, “killer” en “leugenaar” tot aan “een mooi warm persoon” en “een spontane en vriendelijke man”.  Onder de geldroppenaren wordt er veel geroepen over Wim S. S. was een geldroppenaar met vele gezichten en veel dorpelingen hebben dan ook hun eigen beeld van deze man.

Wim was altijd een behulpzame man die verschillende klusjes deed bij ons in de straat. Bij ons thuis is hij een keer komen stuken, mensen hadden toen wat commentaar op zijn stucwerk, waardoor Wim wat agressief werd. Dit is het enige moment dat ik Wim ooit onvriendelijk of agressief heb gezien. In de Terborghstraat hadden we allemaal onderling heel erg goed contact. Ik moet toegeven dat bij ons in de straat alles kon en er wel meer vreemde dingen gebeurden, misschien is Wim daarom nooit zo specifiek opgevallen. Ik weet dat Wim wel om de paar jaar zijn auto een andere kleur verfde, dat was eigenlijk het enige waarvan we een beetje gek opkeken”, vertelt een toenmalige buurman.

In de tijd dat S. in de Ter Borghstraat woonde was hij voor velen geen vreemde. Hij hielp in de buurt graag met klusjes en was ook regelmatig in cafés te vinden. Later verscheen ook zijn naam in verschillende kranten zowel regionaal als landelijk. Toch is nog niet alles over S. bekend en lopen bewoners van Geldrop nog met verhalen rond die ze nooit eerder hebben verteld.

Anoniem (Naam bij redactie bekend):

“Ik weet nog dat hij tussen twee verhoren vrij was. Hij is toen uitgegaan naar KAJ-gebouw. Dat was in de winter en hij zei daar hardop:  "En daarbij, de grond is bevroren dus ze kunnen nu toch niks vinden." Ik heb hem dat zelf horen zeggen. Rond die periode hadden wij thuis een café waar hij soms kwam en ik ben een tijdje met zijn dochter Wilma omgegaan. Hij kon vriendelijk zijn... Als hij wou. Hij stond eerst bekend als kruimel (van kruimeldief). Ik weet nog dat in de tijd dat ik daar thuiskwam voor Wilma, dat hij raar naar me keek (ik was ongeveer 14 jaar). Ik vertelde dat aan mijn moeder en mocht er niet meer heen. Als hij dronken was kon hij erg uit zijn slof schieten en gaan schreeuwen.”
Carina van Geffen:

“Ik ben er vroeger veel geweest. Zijn vrouw was erg aardig. Mijn moeder vond het niet zo prettig dat ik bij hun thuis kwam omdat zijn bijnaam de dief van Washington was. Hij was een echte kruimeldief.”
Anoniem (Naam bij redactie bekend):

 “Mijn vader was bevriend met hem, dus ik kwam daar over de vloer. Wat ik me herinner is dat hij altijd erg aardig was en het een enorme schok was voor ons, maar met name voor mijn vader toen bekend was wat hij had gedaan. Het is altijd onbegrijpelijk gebleven hoe iemand die je op een bepaalde manier kent tot gruwelijke daden in staat is gebleken. Hij was altijd heel behulpzaam en vrijgevig, ook voor mijn gehandicapte broer was hij altijd heel lief. Mijn ouders hadden een café en daar was hij vaak.”
Willy Smulders:

“Ik was vaag bevriend met zijn dochter. Ik ben er korte tijd mee omgegaan, ze zat bij mijn zus in de klas. Ik vermoed dat hij ook ene Gerda heeft vermoord, die in onze jeugd deel uit maakt van onze vriendengroep.”  Over Wim S. als dorpeling vertelt hij: “Hij zat vaak op een bankje langs de Mierloseweg bij de oude Tweka, hij zwaaide naar bekenden en maakte vaak een praatje met voorbijgangers.  Hij werd door velen gezien als aardig en charmante man.

S. was vanaf 1960 woonachtig in de Ter Borghstraat in de wijk Braakhuizen-Zuid te Geldrop.   Hieronder een kaartje waar dat in Geldrop was.

 

”Ik ben de enige tegen wie hij zijn verhaal ooit echt kwijt heeft gekund”, zegt Pieter Knabben in zijn kantoor in Amsterdam. Knabben zat in 1994 voor verdenking van drugstransport vast in het huis van bewaring in Grave. ”In Grave kreeg ik van de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE) de opdracht om een bekentenis te verkrijgen van Wim. Omdat ik net als Wim uit de regio van Eindhoven kwam dachten ze dat we snel een klik zouden hebben, dat bleek uiteindelijk ook wel zo te zijn. Hij liep helemaal leeg.” 

 In onderstaande opname beschrijft Knabben hoe de bekentenis van S. verliep: 

In de video hieronder de uitzending van Peter R de Vries waarin Pieter Knabben zijn verhaal doet:

Uiteindelijk zijn zowel Knabben als de Laet overtuigd dat S. meerdere moorden gepleegd moet hebben. Al is de een wat zekerder dan de ander. “Hij heeft het mij allemaal zitten vertellen, zoiets verzin je niet. Daarnaast kon justitie mijn verklaring over de zaak van Shewpersadsingh gebruiken in hun bewijs tegen Wim. Dat betekent dus dat ik het destijds niet uit mijn duim heb gezogen”, zegt Knabben enigszins geagiteerd. “Ik vind dat het lichaam van Tanja Groen allang gevonden had moeten worden. Ik heb de CIE destijds vertelt waar het lichaam van Tanja Groen zich zou bevinden. Daar hebben ze later naar mijn weten niets meer mee gedaan.” De Laet is toch wat terughoudender in zijn conclusies: “Ik ben van mening dat hij het wel gedaan moet hebben, daar zijn de aanwijzingen gewoon te duidelijk voor. Toch is Wim voor maar één moord veroordeeld, dus kun je nooit met zekerheid zeggen of hij het daadwerkelijk gedaan heeft.” Ook naar de toekomst van de zaken kijkt de Laet niet positief: “Het lijkt me een onhaalbare operatie om die lichamen ooit nog te vinden op de Strabrechtse Heide. Dat is al zo lang geleden van die lichamen is bijna niets meer over. Het is treurig maar ik denk dat Wim zijn geheimen mee heeft genomen in zijn graf.”